zondag 25 januari 2015

Miet en Griet 26

Circus Renz

Twan zeemeeuw vliegt zondagavond naar de De Cocksdorp om te zien hoe zij vriendinnen zich vermaken met Boer zoekt Vrouw. Tijdens zijn wekelijks bezoek heeft hij van Griet gehoord dat de vlag erbij de zussen niet vrolijk bijhangt.
Griet vreest dat de verhuizing naar Hoeve Vrij en Blij niet gerealiseerd gaat worden. Miet geeft boer Jan nog wel het voordeel van de twijfel en is bereid aflevering twee te zien, maar enkel om Griet een plezier te doen, dat ze dat maar weet.
Vandaag is uitgerekend boer Jan uitverkoren om met zijn meiden de liefde te zoeken in Circus Renz.
Met behulp van bezemstelen moeten hij en de dames bevallig over een dik koord lopen. Alleen al het woord circus bezorgt Miet  de rillingen en als dan de echte koorddanseres in een rood glitterpakje in beeld komt is het met de rek in Miets breintje meteen gedaan. Het geheel herinnert te veel aan Luigi en het vlooiencircus. Ze stort zich volledig overstuur het café uit en komt hyperventilerend onder de gestapelde stoelen tot stilstand. Daar vindt Twan haar, hij probeert haar met zachte dwang te kalmeren en tot een normale ademhaling te komen. Hij heeft gedurende zijn verblijf in de vogelopvang nadat hij verstrikt was geraakt in een verdwaald visnet, een compleet EHBO-diploma bij elkaar geleerd. ‘Bekje dicht Miet, oppervlakkig ademen en door je neus uitblazen, dat gaat goed zo. Als het niet lukt moet ik je even in een aangewaaid plastic zakje stoppen.  Vertel, wat heeft jou zo van streek gemaakt.’ Nog nahijgend doet Miet verslag van hetgeen ze heeft gezien en hoe ze daarvan overstuur is geraakt. ‘Ik begrijp niet dat Griet warmloopt voor de capriolen van die boeren. Ze heeft niet eens gemerkt dat ik ben gevlucht.’
Ondertussen zit Griet met stijgende verbazing en ergernis voor de buis te kijken hoe boer Geert zijn giebelende 60-plus vijftal loopt te bevoelen en te besnuffelen, terwijl de dames een balletje slaan op de midgetgolfbaan. Hij zou ze waarschijnlijk alle vijf graag zijn grot insleuren.
Boer Tom blijkt op rolschaatsen opeens een stijve hark en drinkt niet enthousiast van de liefdesdrankjes die zijn vrouwen voor hem hebben gebrouwen. Hij is zeker bang deze aflevering dronken te eindigen en dan te moeten kiezen uit tien vrouwen.
Boer Theo zijn vriendinnen lijken het meest stabiel, daar gaat voeren van de zeekoeien in alle rust en harmonie. Twee vrouwen maken hun eigen keus en haken af of voordat Theo ze kan uitnodigen voor een logeerpartij. Theo, toch al te lief bevonden, ondergaat het manmoedig. Wat hij echt vindt wordt niet duidelijk.
Bij boer Jan komt de clownsact met de slecht geschminkte meisjes en hun geknakte roos zo onecht over dat Griet er onpasselijk van wordt. Als dan tot slot boerin Bertie als een ijskonijn met de handen in de zakken achter haar kookschort de emotionele biecht van een van haar vijf gekozen vrouwen aanhoort dat zij verliefd is geworden op een andere vrouw en dat afdoet met de woorden: ‘Dat kan gebeuren,  ’ is voor Griet de maat vol. Ze komt tot bezinning en vraagt zich af waar ze mee bezig is.
‘Miet terwijl ik zit ik hier te kijken naar een programma waar ze op zoek zijn naar de ware liefde verkwansel ik de ware zusterliefde. Ik dwing je zo’n beetje op het erf van boer Jan te gaan wonen terwijl jij bol staat van de heimwee naar Egmond. Wat ben ik toch een egoïst, het spijt me.’
Er komt geen antwoord en dan pas ontdekt Griet dat Miet niet meer voor de TV zit. In paniek rent ze het terras op waar ze door Twan wordt onderschept. ’Rustig maar Griet, Miet zit veilig onder mijn  vleugels bij te komen van alle emotie. Ik geloof niet dat zij met haar liefdesverdriet al toe is aan de liefdesperikelen van een handvol boeren. Kom ook onder mijn vleugels dan vlieg ik jullie naar de vuurtoren. Ik blijf vannacht in De Cocksdorp en dan kom ik morgenochtend ontbijten en gaan we samen nieuwe plannen maken.
Na een pot rustgevende thee en een emotioneel gesprek gaan de zussen on der het toeziend knipperend oog van de Eierland onder zeil.

zaterdag 24 januari 2015

Miet en Griet 24

Boer zoekt vrouw

Zeemeeuw Twan heeft eind november de zusters zandvlo afgezet aan de voet van de vuurtoren Eierland, het noordelijkste puntje van Texel. Hij denkt dat de dames, maar vooral Miet, daar goed tot rust kunnen komen. Lief bedoeld van de zeemeeuw, maar hij is vergeten dat de vuurtoren buiten het dorp ligt en de stilte die dat oplevert is aan de zussen niet besteed. In Egmond is de vuurtoren een onderdeel van het dorp, daar is altijd leven in de brouwerij.
Na een paar weken komen rust, reinheid en regelmaat vooral Miet mijlen ver de neus uit. Ze zanikt voortdurend over de saaiheid en de kale vlakte op het eiland en die mekkerende schapen heeft ze nu wel voldoende gehoord. De zussen zitten elkaar danig in de weg en ruziën zo’n beetje de hele dag. Bepaald geen goede sfeer om Miet uit haar rouwproces te krijgen. Ze mist de knusheid van Egmond en de wandelaars op de boulevard. Verder wordt binnenkort de Halve Marathon gelopen en die zullen ze nu voor het eerst in jaren missen. Niet dat ze meelopen, ze zouden daar gek zijn, maar de gezelligheid en de drukte is veel waard.

Griet ziet met al dat gemopper de frisse start die ze in 2015 zouden maken niet van de grond komen, ze vraagt zich af of ze niet naar een plek met meer reuring moeten verhuizen. Griet heeft in de Texelse Courant over een jonge schapenboer gelezen die op zoek is naar een vrouw en waar een heel televisieprogramma omheen wordt gemaakt. Het liefst zou zij ergens op het erf van die boerderij een nieuw zandkuiltje inrichten, lekker met de neus bovenop de romantiek.
Miet heeft het verhaal ook gelezen en meteen haar mening gegeven. ‘Belachelijk om op zo’n manier de liefde af te dwingen en dan ook nog eens met de camera op je hele hebben en houen. Zoiets gaat natuurlijk nooit lukken.’

‘Dat moet je niet zeggen, die Yvon Jaspers is nu al tien jaar succesvol met boeren in de weer. Ik zou het wel eens van dichtbij willen meemaken. Lijkt het je niets om te verkassen naar die boerderij? Toch heerlijk om weer eens wat te beleven? Jij zegt elke dag dat je het hier niet meer naar je zin hebt.’

‘Ik zeg ook dat ik die mekkerende schapen wel heb gehoord en dan kom jij met het voorstel op een schapenboerderij te gaan wonen. Waar zit je verstand? Ik wil terug naar Egmond.’

‘Sorry, maar ik vind dit een vreemde reactie van iemand die eind vorig jaar nog bereid was om een zwervend bestaan te gaan leiden met een vlooiencircus. Je bent gewoon jaloers op boer Jan en zijn zoektocht naar geluk.  Je hebt je avontuurlijke hart samen met Luigi naar de afvalcontainer gebracht. Het moet eindelijk maar eens gezegd worden, Miet. Ik was het vaak niet met je eens, maar ik wil zo onderhand de oude Miet terug. Die Miet die niets te dol was en op een vlot naar IJmuiden peddelde en ons daarna in de meest gevaarlijke situaties bracht.
Een gifaanval op een cruiseboot, een hobbelende tocht op de bodem van een caravan, een valpartij in het zand van de Achterhoek en daarna dat achterlijke vlooiencircus met alle gevolgen van dien. Die Miet zegt nu op klagerige toon: ‘Ik wil naar Egmond’.
Nou ik nog niet. Ik ga Twan vragen ons naar Hoeve Vrij en Blij te brengen. Desnoods ga ik alleen en zoek jij het hier in je eentje uit.’

Dit keer doet Miet er het zwijgen toe.

zaterdag 17 januari 2015

Miet en Griet 25

Griet slaat de plank mis

Miet en Griet kijken in een café in De Cocksdorp naar Boer zoekt Vrouw.
‘Mooie boel’, schampert Miet. ‘Dat programma is al lang geleden opgenomen, dat zie je aan de zomerse kleding van alle deelnemers. Op die hoeve van Jan valt niets spannend te beleven op dit moment. Als hij al een boerin heeft opgeduikeld mag ze daar niet eens komen tot alle afleveringen zijn uitgezonden. Ik vind het niks, je wordt belazerd waar je bijzit.
Verwacht niet dat wij tussen de mekkerende schapen gaan zitten afwachten of Jan een vrouw heeft gescoord. Ik blijf in elk geval niet langer dan noodzakelijk op Texel.
De Halve Marathon hebben we al gemist, die is niet meer in te halen, maar ik zeg je vóór de bollen boven de grond staan ben ik terug in Egmond.’

‘Over bollen gesproken’, zegt Griet.’Hoe vind je die boer uit Noord-Holland? Best een leuke vent toch? Dat die in zijn woonplaats geen geschikte boerin kan vinden, begrijp ik niet.’

‘Je moet de krant beter lezen, hij heeft al lang iemand aan de haak geslagen, maar dat verzwijgt hij. Tom doet alleen mee om beroemd te worden. Als die tulpenkweker één van zijn producten ‘Yvon Jaspers’ noemt ligt Nederland kwijlend aan zijn voeten. Hoe simpel kan het zijn, daar heb je zo’n versierprogramma niet voor nodig. Je ziet het aan die hond van Yvon, dat beest schijnt enorm populair te zijn sinds hij mee mag huppelen op de boerenerven.
Dat van die tulp is best een goed idee al zeg ik het zelf, ik moet denktank worden, daar kunnen wij een leuk stuivertje mee verdienen. We hadden het destijds met die soep van Sjef Kokkel ook zakelijker moeten aanpakken.’

Griet schudt haar kopje om zoveel overmoed, ‘Zet een advertentie in het Sufferdje:
Miet Zandvlo, in bezit van een fijnkorrelig brein, biedt zich aan als Denktank des Vaderlands’.

‘Kom ik na weken een beetje uit de depressie, drijf jij de spot met me. ’t Is nooit goed of het deugt niet. Ik zit hier voor jouw lol mijn avond te verdoen met die boeren en hun hunkerende vrouwen. Stank voor dank, Griet. Ik vertrek naar De Eierlander, ga je mee of blijf je hier nazeveren over boer Tom?
Het is een mens hoor, daar kunnen wij zandvlooien niets mee, behalve jeuk bezorgen.’

Griet kan zich wel voor het kopje slaan, ze beseft dat ze te ver is gegaan met haar voorstel om een advertentie te zetten. Miet haar stemming en incasseringsvermogen staan nog op een heel laag pitje. Behoedzaamheid is geboden.