zondag 23 november 2014

Miet en Griet 23

Griet neemt de leiding

In de zandkuil van Miet en Griet hangt een sombere sfeer. Het droevige bericht dat Twan heeft overgebracht is de zusters niet in de kouwe kleren gaan zitten. Miet is aan het eind van haar emotionele krachten en ligt de meeste tijd in bed onder haar ingelijste racepakje.
Natuurlijk is het verdrietig dat het vlooiencircus samen met zijn artiesten zo triest aan zijn einde is gekomen, maar diep in haar hart is Griet er niet rouwig om dat voor haar zuster de weg naar een leven als motordiva is afgesloten. Griet kijkt wel uit dat ze zich daarover uitlaat. Voorlopig heeft Miet tijd nodig om te treuren om Luigi en haar carrière die niet van de grond is gekomen.
Griet doet haar best het Miet zo goed mogelijk naar de zin te maken. Ze reddert de hele dag, kookt, maakt thee en houdt het zandkuiltje op orde. Kortom de rollen lijken omgedraaid. Terwijl Miet haar middagdutje doet neemt Griet met Twan de afgelopen avontuurlijke zomer door. Ze begint haar relaas met de reis op het houtvlot om de soep van Sjef Kokkel in IJmuiden te krijgen. Daarna volgt, op het cruiseschip, het casinoavontuur dat ze amper overleven. De vriendschap die ze met Twan sluiten en de uitjes die hij ze heeft bezorgd. ‘Het bezoek aan de kaasmarkt zal ik nooit vergeten’, zegt Griet. ‘En dat jouw Tante Wanda de moeite heeft genomen om ons te vertellen dat je zwaar gewond in de vogelopvang lag, heb ik erg gewaardeerd.’
Griet vervolgt haar opsomming met de louche praktijken in het kasje van Sjef en de bedreiging waar Miet getuige van is geweest. Maar het ergst van alles vindt ze de overheersende wens van Miet om naar de Zwarte Cross te gaan.
‘In wezen plukken we daar nog de zure druiven van. Als we niet in de caravan van Josje en Wim waren gestapt hadden we de zomer minder turbulent afgesloten.’

‘Als de hemel valt, valt er voor meeuwen niet meer te vliegen. Het heeft geen zin er op deze manier tegenaan te kijken, het is gebeurd en jullie moeten zien daarmee in het reine te komen. Ga mee naar Texel om rustig te overwinteren, daar kun je ook aan de voet van een vuurtoren wonen.’

Griet veert op. ’Daar zeg je wat Twan, in het reine komen. Daar moeten we keihard aan werken de komende weken zodat we in 2015 een frisse start kunnen maken. Misschien wel goed om dat in een andere omgeving te doen. Ik heb het hier in Egmond wel even gehad.
Rust, reinheid en regelmaat, daar draait het deze winter om. Texel here we come,’
Twan gelooft zijn oren niet. Griet die de hakken niet in het zand zet, maar onverschrokken de leiding neemt, dat is de afgelopen maanden niet vertoond. Miet moet er wel beroerd aan toe zijn.  Alsof Griet zijn gedachten heeft geraden zegt ze. ’Miet heeft niets te willen, dit keer neem ik de belangrijke besluiten. Laat me weten wanneer je wilt afreizen, ik zal zorgen dat we klaar zijn voor vertrek.’

Vanmorgen is het trio afgevlogen naar Den Helder, waar Twan op de reling van de veerboot is neergestreken, dat scheelt vlieguren en kost minder energie.

Ze hebben er geen weet van, maar vanaf de kade zwaai ik ze uit. Voorlopig laat ik de dames tot rust komen. Ze hebben het verdiend.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten