vrijdag 1 september 2017

Miet en Griet 63

Afscheid van het zomerseizoen

De zusters Zandvlo hebben zich ingegraven in hun zandkuiltje.
Gisteren hebben ze nog genoten van prachtig weer, maar vandaag rest niets dan flinke buien. Vooral Griet wordt er narrig van. Het einde van het zomerseizoen nadert met rasse schreden wat instortingsgevaar van hun onderkomen met zich meebrengt. Zelfs aan de voet van de vuurtoren, waar ze na een overwintering zijn blijven wonen, is het niet helemaal veilig.
Miet vindt het sacherijn en de zorgen van haar zuster, na één dag regen, nogal misplaatst.

‘Kijk naar die arme mensen in Houston en Zuid-Azië, die hebben pas recht van klagen. Aardverschuivingen, overstromingen, gebrek aan alles en voorlopig geen uitzicht op verbetering. In Houston hebben ze nog het geluk dat een beroemdheid een miljoen dollar doneert. Natuurlijk is het een druppel op een gloeiende plaat, raar gezegde trouwens als je in de nattigheid zit, maar je vraagt je af, als ze zoveel te geven heeft, waarom ze dan ook niet een bedragje in de pot voor Zuid-Azië stopt.
Die Trump met zijn beweegbare ledematen maar roepen dat het allemaal goed komt. Voorlopig investeert hij in de verkeerde zaken en lapt hij het klimaat aan zijn laars. Je zou wensen dat die man eens een paar natte voeten haalt, maar met de nodige towers ter beschikking zit hij al snel hoog en droog.
Wees blij dat we aan de Nederlandse kust wonen, ons kuiltje zal niet snel vol lopen. Wat betreft de waterwerken is het in dit land goed geregeld. Wij krijgen enkel natte pootjes van het klamme zand, een beetje zandvlo kan daar tegen.’

Griet weet dat haar zus gelijk heeft, maar vandaag is ze niet in staat dat toe te geven. Zorgelijk tuurt ze naar het strand waar de Egmonders zijn begonnen hun strandhuisjes af te breken. Het zandkuiltje mag dan voor water veilig zijn, maar instorting is in deze tijd van het jaar een reëel risico.
De wielen van de trekkers met zwaar beladen opleggers trekken diepe sporen in het zand en rijden dreunend langs de vuurtoren. Griet hoopt dat ze het zomerseizoen zonder renovatie of wederopbouw kunnen afsluiten. 
Terwijl ze een ronkende trekker nakijkt verzucht ze: ‘Ik zal blij zijn als het eerste weekend van september achter de rug is en het strand ontdaan is van de tijdelijke huisvesting. Tot Pasen is de blanke top der duinen weer zonder obstakels zichtbaar. Hopelijk schittert de komende weken nog wat zonnegloed.’

foto internet

5 opmerkingen:

  1. Heerlijk hoe jij de actualiteit naadloos in het verhaal van de zusjes weet te verweven. Iedere keer weer een feestje om te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een topverhaal weer en ja, weer actueel, zo goed gedaan!
    Ik blijf de dames leuk vinden, maar ik mis Twan... Waar zou die zitten?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Waarschijnlijk in de stad op de zomerkermis, daar valt veel te snaaien, restjes suikerspin, kaneelstok, maar vooral oliebollen is ie gek op. ;0)

      Verwijderen
  3. Ferrara,

    Leuk om te lezen, weer heel creatief!

    jeer

    BeantwoordenVerwijderen