Miet en Griet 62

Twan tikt een eitje

Aan de voet van de vuurtoren in Egmond aan Zee liggen de gezusters Zandvlo in hun ligstoeltjes van de zon te genieten.

Tot nu toe verloopt de zomer rustig.

Griet tuurt naar de vloedlijn waar vriend Twan Zeemeeuw zijn veren staat te schudden nadat hij een duik in de golven heeft genomen. Het is vandaag niet de eerste keer dat ze Twan kopje onder ziet gaan.

‘Moet je kijken Miet, Twan gedraagt zich als een pelikaan? Hij dobbert niet, hij duikt. ’t Is niet normaal.’

‘Met Twan valt altijd iets te beleven, je kent hem toch. Misschien probeert hij een nieuwe vistechniek.’

Als de vogel uiteindelijk naast de strandstoelen van de zusters neerstrijkt zien ze dat het vliegen moeizaam gaat. Over de veren van hun vriend hangt een kleverige gele glans.

‘Wat is er met jou aan de hand?’ begint Griet meteen. ‘Je ziet er vies uit en lijkt wel vleugellam.’

‘Ik ben uitgegleden in de afvalcontainer van restaurant Zeeschuim. 

Normaal liggen daar restanten van mosselen, oesters en eierschalen, maar vanmorgen dreef tussen al dat lekkers vooral eidooier. Ik scharrelde erin rond, gleed uit en ging kopje onder. Ondertussen kreeg ik van het spul binnen en het smaakte zo lekker dat ik besloot een tijdje langer in de container te struinen, zo vaak krijg je niet de kans om rauwe eieren te eten, maar dat had ik beter niet kunnen doen.

Het goedje op mijn veren begon op te drogen en toen ik wilde wegvliegen kwam ik tot de ontdekking dat het als een soort lijm werkt. Met moeite bereikte ik de branding en daar duik ik nu al een halve dag om het hardnekkige spul kwijt te raken. Ik had jullie willen meenemen naar de Canal Parade in Amsterdam, maar ik kom met dit glansmiddel op mijn veren nog niet halverwege Castricum. 

Het spijt me meiden ik kan niet langer blijven ik voel dat mijn verenpak weer begint te verstijven. Ik neem nog een duik.’

Met bezorgde blik bekijken de zusters zijn capriolen. ‘Wat denk je Griet, moeten we hem waarschuwen dat er misschien gif in die eieren zit en dat hij de kans loopt ziek te worden? Sjef Kokkel heeft het vast niet vertrouwd. Er staat niet voor niets een bord buiten met de tekst dat de boerenomelet voor onbepaalde tijd van de kaart is gehaald.’

‘Twan kan wel tegen een stootje, meeuwen zijn snaaiers die eten doorgaans niet volgens de schijf van vijf. Misschien lopen wij wel meer gevaar. Ik las in het Sufferdje dat het gif ook in vlooienbanden zit, aan het aantal viervoeters op het strand te beoordelen hebben alleen vlooien last van dat goedje. 

Hoor je wat ik zeg Miet, alleen vlooien.

Wie weet wat het met ons doet als Twan hier komt buurten.’

Miet kijkt haar zuster doordringend aan. Typisch Griet, die ziet weer eens kans het nieuws uit te vergroten. ‘Ga jij meedoen aan die paniekstrooierij? 

Waag het niet hem de toegang te weigeren, eierstruif stuift niet, het kleeft. 

Hij kan de vleugels amper uitslaan. Als hij een papegaaiduiker was geweest had ie al lang in Ecomare gezeten, maar ja een ordinaire zeemeeuw moet zich maar zien te redden. Hij is hier, zoals gewoonlijk, van harte welkom.’

‘Ja, ja, zelfs een gevederd ei hoort erbij’, mompelt Griet giftig.

Miet besluit die opmerking niet te horen.