Miet en Griet zien het journaal
Gek, ik had genoeg van de zusters en hun eeuwige strijd om
voorrang.
Nu ik heb besloten ze het zwijgen op te leggen staan ze
hevig aan mijn deur te rammelen.
Ze duiken overal op en voeren om het hardst het hoogste
woord. Ik kan niet om ze heen.
Het zijn net vliegen die je niet van je af kunt meppen. Ze
landen daar, waar jij ze niet wilt.
Ze zitten onder mijn huid en bezorgen me jeuk. Lastige
tantes zijn het.
En nu is Twan ook nog eens in het nieuws. Geheel hersteld
van zijn blessure haalt hij meteen de voorpagina van de krant. Hij was zelfs in
het journaal. Hebben jullie gezien hoe hij aan de Alkmaarse grachten zijn
patatje scoorde? Dat is hij tijdens zijn revalidatie, met volledig pension,
niet verleerd. Maar hij kan maar beter op Terschelling blijven want Twan en
zijn soortgenoten worden op het vaste land in hun bestaan bedreigd. Weg met die
schreeuwers, afschieten, terugdrijven naar zee, ze bezorgen overlast.
Dat de mens zelf, met
zijn vervuilende gedrag, voor een deel schuldig is aan de brutaliteit van de
meeuwen vergeten we gemakshalve maar even.
Twan is een enthousiaste, maar niet de meest slimme meeuw,
die is in staat in zeven netten tegelijk te vliegen. Miet en Griet maken zich
grote zorgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten