Miet en Griet 19

Zwaar weer

Het kost Miet veel overredingskracht haar zus zo ver te krijgen mee te gaan naar het vlooiencircus. Griet begrijpt dat Luigi hen de rest van hun leven blijft achtervolgen als Miet geen poging heeft gedaan haar hart te volgen. Natuurlijk hoopt Griet op een teleurstelling want dat geeft rust in de zandkuil. Ze weet dat ze niet zonder Miet kan, maar rondtrekken langs festiviteiten als vijfde wiel aan de wagen lijkt haar geen ideaal bestaan. Het bezoek aan de Ontzetreceptie en een overnachting in de stad zijn grote stappen, maar noodzakelijk voor de verhouding tussen de zussen.

Twan zorgt zoals gewoonlijk voor het vervoer, dit keer inclusief het roze glitterpakje van Miet, dat ze behoedzaam tussen zijn nekveren vouwt.

‘Laten we niet treuzelen er is slecht weer op komst’, zegt Twan. ‘Als ik een beetje snelheid maak zijn we net voor de bui over.’

Maar de weergoden beslissen anders er breekt tijdens de vlucht een noodweer los, lichtflitsen volgen elkaar in snel tempo op, de donder rolt met luid geweld af en aan en om de ramp compleet te maken vallen er forse hagelstenen. Griet gilt van angst. Doorvliegen is onverantwoord. Twan besluit te schuilen onder de overkapping van de wielerbaan. Daar wacht het trio op betere tijden.

Griet heeft spijt van de escapade, je leven een beetje in de waagschaal stellen voor zo’n domme Italiaan, wat zijn ze diep gezonken. Ook Miet is er niet vrolijker op geworden, haar pakje heeft schade opgelopen. Ze vraagt zich af hoe dat morgen tijdens de voorstelling moet. In haar blootje op de schouders van Luigi … hij zal het vast vermakelijk vinden.

Als ze eindelijk bij de receptie arriveren, zit Freek Ekster ze buiten op te wachten.

‘Jullie kunnen beter meteen doorvliegen naar het kermisterrein. Bertus kan alle hulp gebruiken.  Het vlooiencircus heeft forse hagelschade opgelopen, het is de vraag of de show wel kan doorgaan.’

Griet’s hart veert op, hoewel ze net nog doodsangsten heeft uitgestaan, is ze nu de weergoden bijna dankbaar. Wat haar betreft is de schade aan die tent onherstelbaar.

Het vlooiencircus ligt er triest bij, het tentdak is gescheurd en in de kuip liggen dikke hagelstenen die eerst moeten smelten, met gevolg dat de kuip vol water komt te staan, dat ze nooit op tijd krijgen weggehoosd. Bertus staat er verslagen bij, hij weet niet waar hij moet beginnen.

Luigi loopt stampvoetend rond en vloekt alle Italiaanse diavolo’s bij elkaar. Miet heeft hem nog nooit zo gezien, ze schrikt van zijn boosaardige uitstraling. Césare probeert zijn broer te kalmeren, maar moet dat met een schop voor een van zijn schenen bekopen. Opnieuw maakt Griet’s hart een sprongetje. Een agressieve Luigi, dat is nog eens koren op haar molentje.