Miet en Griet keren huiswaarts
De gezusters zandvlo Miet en Griet hebben het idee opgevat
terug te gaan naar hun vertrouwde zandkuil aan de voet van de vuurtoren in
Egmond aan Zee.
Afgelopen voorjaar heeft de aanvaring met een hogedrukspuit
op het terras van eethuis Sjans in De Koog, Miet bijna het leven gekost. Maar
de intensieve revalidatie in Ecomare heeft zijn vruchten afgeworpen. Haar
schildje glimt weer als vanouds. Als ze snel hipt, zie je de kras bovenop niet
eens zitten. Geestelijk heeft ze onder het hele gebeuren minder geleden dan
haar zuster. Griet, altijd al de meest bedachtzame van het stel, is het ongeluk
niet in de koude kleren gaan zitten. Ze mijmert over een rustige winter. Miet echter
heeft het na de maandenlange retraite op Texel met rust, reinheid en regelmaat
helemaal gehad.
Ze staat te trappelen van ongeduld om met Twan zeemeeuw, die
hen naar huis zal vliegen, aan de sliert te gaan. Zij heeft van de crash
duidelijk niets geleerd. Na de oversteek over het Wad broedt ze al op de
onzalige gedachte een paar dagen in Den Helder te blijven.
In de haven valt altijd wat te beleven. Griet wil het plan
niet eens in overweging nemen.
Recht zo die gaat langs de kust naar Egmond en verder geen
geintjes, dat is haar boodschap aan Twan. Na een voorspoedige vlucht treffen de
zusters hun zandkuil in ongerepte staat aan. Nadat Griet een pot thee heeft
gezet, nestelen ze zich meteen op hun terrasje met zicht op zee. Twan ziet dat
het goed is en laat de zussen alleen.
Griet pinkt een traantje weg. ‘Thuis, wat heb ik dat
gemist.’
‘Zullen we onze biograaf binnenkort laten
weten dat we ons beraden op nieuwe avonturen?’
Als blikken hadden kunnen doden, had Miet
alsnog het loodje gelegd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten