Miet en Griet 41

Griet trekt van leer

 Laat in de middag landt Twan luid snaterend voor de zandkuil.

‘Meiden, daar ben ik weer eens. Ik heb een poos in Harlingen rondgehangen en kan geen vis meer zien. Ik heb me compleet overeten aan potvis. Hoe is het hier, alles rustig?

Geen verdwaalde spreeuwen meer gezien?’

Miet vertelt dat ze vorige week erg geschrokken zijn van de journaalbeelden en dat ze nieuwsgierig zijn naar de meeuw die de partijvlag siert.

‘Dat is Geertruida, een achternicht uit Marokko. Altijd al een buitenbeentje geweest, nooit binnen de lijnen van het normale opereren, aandachttrekster met een grote bek.

De hele familie heeft zich tegen haar gekeerd toen ze symbool van de vrijheid werd voor deze partij. Als de leider had geweten dat ze uit Marokko komt had ie vast een andere keus gemaakt. Die man moet niets hebben van buitenlanders, ik lach me altijd gek als ik Geertruida in beeld zie. Ze doen hun best maar, ik wil er niets mee te maken hebben.’

‘Met heel Den Haag niet of alleen niet met die club?’ wil Griet weten.

‘Vanwaar de vraag? Moet er actie worden ondernomen?

Ik heb in Harlingen het nieuws niet gevolgd. Praat me even bij.’

Griet laat haar gedachten de vrije loop: ‘Ik zei pas tegen Miet dat we de minister van Veiligheid en Justitie wel een lesje kunnen leren. Die man maakt er een potje van, manipuleert met foto’s, beschuldigt integere mensen van onzorgvuldig gedrag, geeft zijn ambtenaren de schuld van zoekgeraakte papieren en draait met een grote bocht om de waarheid. Stiekem gedoe is het. 

Als we nog lang blijven treuzelen, hoeft het niet meer, worden we ingehaald door dat zoekgeraakte bonnetje en is deze minister vertrokken voor we hem jeuk hebben bezorgd. 

Hij zit in elk geval op hete kolen, hoewel ik me afvraag of hij ze wel voelt. Arrogant mannnetje, net als zijn voorganger meneer Blahblah. Ze hebben in Den Haag enorme vloerkleden waar je van alles onder kunt vegen en de doofpot heeft een omvang waar Sjef Kokkel jaloers op zou zijn.

Ik hoop dat de onderzoekscommissie alle lijken uit de kast haalt, het gaat zo onderhand behoorlijk stinken. Potvissen zijn er niets bij.’

Miet weet niet wat ze hoort. Griet, de voorzichtige, neemt politiek Den Haag op de korrel. 

Als ze het daar maar bont genoeg maken komt zelfs haar zuster in het geweer, dat verdient  steun. Op de barricades!

Twan begrijpt het relaas niet helemaal, maar dat de dames naar Den Haag willen en dat hij daarvoor moet zorgen is hem duidelijk. Vandaag gaat dat niet meer lukken. De vlucht uit Harlingen zit hem nog in de veren. Daarbij verdient de actie enige voorbereiding.

Uitzoeken wanneer en op welke plek ze de minister te grazen kunnen nemen.

Twan denkt dat een actie tijdens een Kamerdebat het meeste effect heeft. Hij ziet het al voor zich. De minister die de, altijd feestelijk gekleurde, stropdas afrukt.

Daarna een schorsing omdat hij zich openlijk staat te krabben terwijl hij moeilijke vragen moet beantwoorden. En passant kan Twan zelf achternicht Geertruida een poepje laten ruiken. 

Hij krijgt er zin in.