Miet en Griet 59

Bedank foor die bloeme

De wereld is momenteel een zorgelijk kruitvat, maar in Nederland is het alles Panda wat de klok slaat. Miet en Griet volgen, stik jaloers over zoveel belangstelling, het nieuws over de zwart-witte wolbalen. Het staat in geen verhouding tot de aandacht die de gezusters krijgen met hun eigen blog van een handjevol volgers. Gelukkig komen ze na een paar dagen tot de ontdekking dat het opgeklopt gedoe is. Veel geblaat en weinig wol voor zover je dat van pandaberen kunt zeggen.

De beesten zelf kunnen er niets aan doen. Het is de mens die op hol slaat in dit peperdure avontuur. Zonder blikken of blozen gaan er miljoenen over tafel voor een huisvesting die verdacht veel op het restaurant van Van der Valk in Breukelen lijkt. Ook zo’n wangedrocht met overdreven tierelantijntjes. 
Echt gek is het idee niet want de nieuwe baas van de panda’s heeft nog een ander lievelingsdier en wel de Toekan. Kom je toch aardig in de buurt van de restaurantketen.

Een krul meer of minder boven hun hoofden zal de Panda’s een zorg zijn. 
Zolang die op hun gat kunnen zitten en bamboe te knagen krijgen is het in Rhenen goed toeven. Weten zij veel dat de toegangsprijzen voor de dierentuin omhoog gaan en dat de te verwachten parkeerproblemen moet worden opgelost. Terwijl de beren in afzondering zitten om bij te komen van de jetlag, liggen hun afbeeldingen in heel Rhenen te kust en te keur te koop. Pandabroodjes, pandagebak, pandamaskers, pandakleding. 
De aandachttrekkers uit China zijn echte smaakmakers.

‘Sjef Kokkel zou een handeltje in bamboe moeten beginnen’, mijmert Miet. ‘Bamboesoep op de menukaart sluit mooi aan bij de actualiteit. Trouwens als de gekte rond Wu Wen en Xing Ya is geluwd zouden we Twan kunnen vragen ons een keer naar Rhenen te vliegen om het beroemde stel met eigen ogen te zien.’

Griet heeft haar aandacht verlegd naar Boer zoekt vrouw en ze doet of ze de laatste opmerking niet heeft gehoord. Ze ploegt zich door de moeizame verhoudingen van Olke en Riks en Miet neemt het allerlaatste nieuws tot zich.

Met stijgende verbazing leest ze wat soortgenoten van hun goede vriend Twan op het Sint Pietersplein in Rome voor een ravage hebben aangericht. 
De bloemenzee die daar jaarlijks wordt opgetuigd om de toespraak van de Paus op te fleuren is gedeeltelijk vernield door meeuwen. Wat een maffiapraktijken. Mogelijk hebben de meeuwen iets tegen het geel-wit van de kerk, hoewel je dat van Italiaanse meeuwen niet zou verwachten. Meest waarschijnlijk is een wraakactie tegen de Nederlandse hooligans die destijds de fontein bij de Spaanse Trappen vernielden.

In gedachten hoort Miet de vernielers tegen elkaar krijsen.

‘We zullen de Hollanders met hun groene vingers een poepje laten ruiken.

Ruk ze uit de potten die gele narcissen. Vangen Pepone, een trosje rozen, ga er met je zwemvliezen op staan dansen. Avanti aanvoerders, Da Vinci, Berlos en Fellini verzamel de troepen, we gaan los. In formatie vliegen en de boel onderflatsen.

Niks Urbi et orbi foor die bloeme. Vernietigen die hap.’

Miet schudt haar kopje en zucht.

‘Arme Twan, een nieuwe smet op het blazoen van de meeuw.’

foto internet