Miet en Griet 28

Hoe nu verder ?

De zussen kunnen het over een nieuwe woonplek niet eens worden.

Sinds Miet over Ecomare heeft gelezen is er voor haar nog maar één plek op Texel waar ze voorlopig wil wonen. Griet denkt daar anders over. ‘Ik zou liever in de plaats zelf willen neerstrijken, dat geeft meer zicht op de wereld dan in zo’n pretpark.’

‘Ecomare is geen pretpark, dat is een instelling waar ze zieke zeehonden opvangen, er is een museum en ze leren de bezoekers veel over de natuur en wat er zoal leeft in de Waddenzee. Wie weet komen we er zandvlooien tegen.’

’Sinds wanneer interesseert jou de natuur?’ bitst Griet.

‘Sinds jij er de voorkeur aangeeft voor de buis te hangen. Geef nou maar toe dat je daarom in De Koog zelf wilt wonen. Jij zou het liefst een kuiltje op een terras betrekken zodat je ’s avonds in de kroeg kunt zitten. Ik verdenk je ervan dat je stiekem toch geniet van die boeren, maar dat je dat niet wilt toegeven. Realiseer jij je wel dat het op zo’n terras nooit rustig is. Stel je eens voor dat ons theepotje de hele dag op tafel staat te rammelen omdat er bezoekers boven ons kuiltje zitten die met tafels en stoelen schuiven. En als ze een biertje te veel drinken kun je op dronkenmansgelal wachten. Maar je moet doen wat je niet kunt laten, je kunt zonder mij in De Koog wonen.’

‘Oh nee Miet, niet weer op die toer. Wij blijven hoe dan ook bij elkaar. Je kunt nou wel heel stoer doen, maar daar trap ik niet meer in. Wij kunnen niet zonder elkaar, dat weet je best.’

Als Twan zijn opwachting maakt zitten ze nog steeds te kibbelen.

‘Ik hoor het al meiden, er is hier niets veranderd, wat is vandaag het probleem?’

Griet legt uit: ‘We steggelen nog steeds over nieuwe woonruimte, ik wil het liefst naar de Dorpsstraat in De Koog en Miet wil naar Ecomare.’

‘Als meeuw zou het mij niet uitmaken, ik ben een alleseter en scharrel op beide plekken mijn kostje bij elkaar, maar daar zal het jullie niet om te doen zijn.  Er is wel een groot verschil tussen de stilte hier onder de Eierland en De Koog, het kan daar behoorlijk druk zijn.’

‘Onzin’, vindt Griet. ‘Het is winter dus zo’n vaart zal het met die drukte niet lopen, Miet heeft dat ook als smoes opgevoerd.’

‘Ja en ik heb het vermoeden dat het jou gaat om televisie kijken, je hipt daar nu toch ook voor naar De Cocksdorp, dat kun je ook vanuit Ecomare doen, ik zie het bezwaar niet.

Ik vind Ecomare een veel betere plek, het lijkt meer op onze natuurlijke habitat er is voldoende zand en - niet onbelangrijk - een leerzame omgeving.’

‘Tjonge hoor je dat Twan, ons Mietje gebruikt moeilijke woorden om haar betoog kracht bij te zetten. Natuurlijke habitat, voldoende zand, alsof wij zandvlooien daar bergen van nodig hebben.  Doe nou maar gewoon, dan is het leven met jou al moeilijk genoeg.’

Twan grijpt in: ‘Ophouden met elkaar de vlooien af te vangen, zo komen we nergens, spring op mijn nek dan gaan we beide plaatsen eerst eens verkennen, verhuizen heeft niet echt haast en het valt met dat wegkwijnen van Miet ook wel mee, als ik jullie zo hoor.

Daar hebben de zussen niet van terug, beschaamd klemmen ze de kaakjes op elkaar als ze zich tussen Twan’s veren nestelen. De eerste vleugelslagen zitten ze nog mokkend voor zich uit kijken, maar als ze langs de kustlijn vliegen is de belangstelling voor de omgeving snel gewekt. Het lange en brede strand wekt bij de zussen herinneringen aan Egmond op.

Ze kruipen wat dichter bij elkaar en genieten van het uitzicht.
Terwijl Twan koers zet naar De Koog verdwijnt de Eilander langzaam uit zicht. Eronder staat het theepotje verlaten op tafel.